129 و بهرهمندى و تمتّع از آنچه در احرام بر آنها حرام بوده (به جز كندن گياهان و درختان و صيد حيوانات خشكى در حرم) بر ايشان جايز و روا مىشود، از اينرو به اين حج، به اعتبار جايز بودن برخوردارى از لذتها پس از پايان احرام عمره تمتّع تا آغاز احرام حج، تَمَتُّع گفتهاند و علت نامگذارى حج إفراد ، آن است كه زائر خانه خدا به طور منفرد و بدون قربانى به حج مىرود و منشأ نامگذارى حج قِران ، آن است كه به همراه بردن قربانى در آن واجب مىباشد. چنانكه شيخ طوسى مىگويد:
«إِنَّمَا سُمِّي قَارِناً لِسِياقِ الْهَدْي مَعَ الْإِهْلَالِ فَمَنْ لَمْ يَسُقْ مِنَ الْمِيقَاتِ لَمْ يكُنْ قَارِناً» 1
«به كسى كه حج قِران بجاى مىآورد، از آن جهت قارن گفته مىشود كه هنگام لبيكگفتن در ميقات، قربانى به همراه دارد. پس هركس از ميقات، با خود قربانى نداشته باشد، قارن محسوب نمىشود.»
رمزواره
به همراه داشتن قربانى در حج قِرانْ، سَوْق يا سياق هَدْى خوانده شده و رمزوارهاى
زيبا دارد. چراكه زائر كعبه با به همراه بردن قربانى، غايت و نتيجه حج را بيان
نموده و مقصود از حج خود را نجات از دام رذايل معرفى مىكند و اعلام مىنمايد كه با رذيله و صفت زشتى كه قربانى نماد آن است، عازم حج مىشوم اما به هنگام بازگشت، اين رذيله از من سلب شده كه ذبح قربانى از آن خبر مىدهد.
اقسام حج در فقه شيعه
از ديدگاه فقه شيعه، مهمترين تفاوت ميان اقسام حج ( تَمَتُّع ، قِرانْ و إفْراد )