1) . سنن نسائى با شرح سيوطى، ج8، ص485. سنن ابن ماجه، ج1، ص52؛ صحيح ابن حبان، ج15، ص552؛ المستدرك على الصحيحين، ج3، ص392. ذهبى آن را صحيح شمرده و با آن موافقت كرده است. مجمع الزوائد، ج9، ص295. او مى‌گويد: «بزار آن را روايت كرده و رجال او رجال صحيحند». السنن الكبرى، نسائى، ج5، ص74؛ ج6، ص532؛ المصنف، ج6، صص388 و 389؛ حلية الاولياء، ج1، صص139 و 140؛ فضائل الصحابه، احمد، ج2، ص858؛ فضائل الصحابه، نسائى، ج1، ص50، دُرّ السحابه، ص362. آن را صحيح دانسته، ابن حجر در فتح البارى، ج 7، ص73 مى‌گويد: «اسنادش درست است». البانى در صحيح سنن نسائى، ج 3، ص 1030 آن را صحيح دانسته است. همچنين در صحيح سنن ابن ماجه، ج1، ص30 و سلسلة الاحاديث الصحيحه به شماره 807.

2) . سنن ترمذى، ج5، ص667. و آن را حسن دانسته است. المستدرك على الصحيحين، ج3، ص137 و ذهبى نيز آن را صحيح دانسته و با آن موافقت كرده است. المعجم الكبير، طبرانى، ج6، ص215؛ مجمع الزوائد، ج9، صص117و 118 و 307و 330. هيثمى گويد: «بزار آن را روايت كرده و اسنادش حَسَن است و انس از پيامبر(ص) روايت كرده است كه فرمود: سه نفرند كه حورالعين مشتاق آنانند: على و عمار و سلمان... و طبرانى آن را روايت كرده است و رجالش به جز ابو ربيعه ايادى صحيحند، و ترمذى حديثش را حسن دانسته است». حلية الاولياء، ج1، ص190؛ الفردوس بمأثور الخطاب، ج2، ص100؛ مشكاة المصابيح، ج3، ص1756.

3) . صحيح بخارى، ج1، ص157؛ ج2، ص870؛ صحيح مسلم، ج4، ص2236؛ سنن ترمذى، ج5، ص669. او آن را صحيح دانسته است. صحيح ابن حبان، ج15، ص553؛ المستدرك على الصحيحين، ج2، ص148. حاكم گويد: «اين حديثى است كه طرق [مختلفى] با اسانيد صحيحه دارد كه آن دو [(مسلم و بخارى)] برخى از آنها را آورده‌اند»، ج2، صص149 و 155؛ ج3، صص385، 387، 391 و 397؛ مسند احمد، ج2، صص161، 164 و 206؛ ج3، ص5، 22، 28 و90. و اين افراد، آن را حديث متواتر دانسته‌اند: سيوطى در قطف الازهار المتناثره، ص283؛ الخصائص الكبرى، ج2، ص140؛ ابن عبدالبر در الاستيعاب ج3، ص1140، در شرح حال عمّار، و ابن حجر در الاصابه، ج4، ص474؛ ذهبى در سير اعلام النبلاء، ج1، ص421؛ كتانى در نظم المتناثر، ص208؛ زبيدى در لقط اللآلئ المتناثره، ص222.