118جعلى و ساختۀ سيف بنعمرِ جاعلِ دروغگو است و ما در مقام بيان مفصّل و استدلال بر اين موضوع نيستيم؛ چرا كه علامۀ بزرگوار و پژوهشگر محقق سيد مرتضى عسكرى از كاوشهاى ژرف و دقيق خويش، درباره اين داستانهاى خرافى و نيز دربارۀ سيف و جعليات او كه در دو مجلّد مفصل با عنوان «عبداللهبن سبأ» به چاپ رسيده است و همچنين در كتاب ديگر خود به نام «خمسون و مائة صحابى مختلق»؛ [يكصد و پنجاه صحابى ساختگى]، ما را از بحث بيشتر در اين مورد بىنياز ساخته است. 1
عبارت ايشان مانند گفتار برخى از بزرگان ديگر، اصل وجود عبداللهبنسبأ را نفى نمىكند، بلكه افسانهها و داستان فتنهانگيزىهاى او را دروغ مىداند.
اختلاف در تبعيد و يا سوزانيدن او
گروهى از دانشمندان بر اين باورند كه اميرمؤمنان به سبب ادعاى عبداللهبنسبأ درباره الوهيت آن حضرت، وى را سوزاند.
علامۀ حلى در « خلاصة الاقوال » مىگويد: «اميرمؤمنان(ع) عبداللهبنسبأ، اين غلوكننده ملعون را به آتش سوزاند. وى چنين مىپنداشت كه على(ع) خدا و او پيامبر است». 2
همين عبارت را سيد احمد بنطاووس در «حل الإشكال فى معرفة الرجال» آورده و در «تحرير طاووسى» نقل شده است. 3 ابو عمرو كشّى مىگويد: