59كسى كه براى خدا كيفيتى قائل شد، يگانگى او را انكار كرده و آن كس كه همانندى براى او قرار داد به حقيقت خدا نرسيده است. كسى كه خدا را به چيزى تشبيه كرد به مقصد نرسيد؛ آن كسى كه به او اشاره كند يا در وهم آورد خدا را بىنياز ندانسته است.
17. تعجب و خنده خداوند
وهابيت ميگويد: «بر خداوند تعجب، خنده و مانند آن عارض مىشود». آنها مىگويند:
خداوند از حال دو نفر خندهاش مىگيرد و آن در جايى است كه شخصى، شخص ديگر را بكشد و هردو وارد بهشت شوند؛ يعنى خداوند به خاطر اينكه قاتل و مقتول، هر دو وارد بهشت مىشوند مىخندد. 1همچنين در مورد آخرين كسى كه وارد بهشت مىشود، گفتهاند:
در روز قيامت، شخصى از خداوند چيزى مىخواهد و خداوند به او عطا مىكند و از او تعهد مىگيرد كه ديگر چيزى از خداوند نخواهد، لكن او به تعهدش عمل نمىكند و دوباره از خداوند چيزى ميخواهد تا اينكه به در بهشت نزديك مىشود؛ همين كه صداى اهل بهشت را ميشنود، عرضه مىدارد: خدايا مرا داخل بهشت بگردان. خداوند مىگويد: اى پسر آدم چيست كه تو را راضى كند. اگر دو برابر دنيا را به تو بدهم راضى