58آيا معناى توحيدى كه پيامبر اعظم حضرت محمد(ص) به بشريت معرفى نمود و در راه استقرار آن، از سوى آن حضرت و اهلبيت(عليهم السلام) و اصحاب كرام تلاشها و از خودگذشتگىهاى فراوانى صورت گرفت، اين است كه گفته شود خداوند داراى كتف، كمر، انگشتان و غيره است؟
به هرحال، توحيدى كه وهابيت آن را ترويج مىكند، بر پايه تجسيم و تشبيه استوار است و صريحاً با تعاليم قرآن و احاديث نبوى منافات دارد و با مبانى بلند اسلام، در تضاد و تهافت است. در قرآن، آيات بسيارى وجود دارد كه به طور صريح، مسئله تشبيه را رد مىكند:
الف) لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْءٌ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ (شورا: 11)
هيچ چيز همانند او نيست و او شنوا و بيناست.
ب) وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ (اخلاص: 4)
و هيچ كس مانند او نيست.
فَلاٰ تَضْرِبُوا لِلّٰهِ الْأَمْثٰالَ إِنَّ اللّٰهَ يَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لاٰ تَعْلَمُونَ (نحل: 74)
پس، براى خدا امثال (و شبيهها) قائل نشويد! خدا مىداند و شما نمىدانيد.
روشن است كه مفاد اين آيات كريمه و آيات ديگر نفى هر گونه تشبيه از خدا است.
مولاى موحدان امام على(ع) دراينباره مىفرمايد:
مَا وَحَّدَهُ مَنْ كَيَّفَهُ وَلاحَقِيقَتَهُ أَصَابَ مَنْ مَثَّلَهُ وَلاإِيّاهُ عَنَى مَنْ شَبَّهَهُ وَلاصَمَدَهُ مَنْ أَشَارَ إِلَيْهِ وَ تَوَهَّمَه... 1