190طبرى، مفسر و دانشمند بزرگ اهل سنت مى‌گويد:

مراد از «ذكر» در اين آيه، قرآن است؛ و معناى آن اين مى‌شود كه ما قرآن را از اينكه چيز باطلى كه از قرآن نيست و بخواهد در آن زياد شود و يا چيزى از آن كاسته شود، حفظ مى‌كنيم. ¹طنطاوى، مفسر معاصر اهل سنت، در تفسير اين آيه مى‌گويد:

خداوند در اين آيه فرموده كه ما با قدرت و بزرگى شأن خود، اين قرآن را كه شما آن را انكار نموده‌ايد بر قلب پيامبر خود محمد(ص) نازل كرديم و ما به طور قطع، اين قرآن را از هر چيزى كه موجب قدح آن شود، مثل تحريف و تبديل، زيادت و نقصان و تناقض و اختلاف، حفظ خواهيم نمود، پس هيچ كسى توانايى معارضه با آن را نخواهد داشت. ²زمخشرى، يكى ديگر از مفسران اهل سنت مى‌گويد:

خداوند اين آيه را در رد انكار مشركان و استهزاى آنان فرموده و تأكيد نموده كه خدا فرستنده قرآن است و او جبريل را بر (محمد(ص)) فرستاده است تا او را از پيش رو و پشت سر، رصد كند تا قرآن بر او نازل شود و از دستبرد شياطين محفوظ بماند و او در هر زمانى حافظ و نگهبان قرآن از زيادى و نقصان و تحريف و تبديل است. ³