191وهابى‌ها به كم‌شدن برخى آيات از قرآن كريم قائل شده‌اند، در حالى قرآن مى‌فرمايد:

لاٰ يَأْتِيهِ الْبٰاطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لاٰ مِنْ خَلْفِهِ (فصلت: 42)

كتابى كه هيچ‌گونه باطلى، نه از پيش رو و نه از پشت سر، به سراغ آن نمى‌آيد!

طبرسى، از مفسران شيعه مى‌گويد:

معناى اين آيه، اين است كه به هيچ وجه در قرآن باطل راه ندارد؛ در الفاظش تناقض نيست؛ در اخبارش دروغ نيست؛ كسى نمى‌تواند با قرآن معارضه كند؛ و بر آن زياد نخواهد شد و تغيير و تبديل در آن، راه نداشته است و خداوند آن را حفظ فرموده و تا روز قيامت، براى مكلفان، حجت است. ¹علامه طباطبايى در ذيل اين آيه مى‌گويد:

آمدن باطل به سوى قرآن، به اين معناست كه باطل در آن راه پيدا كند؛ يا بعضى از اجزاى آن از بين برود و باطل شود و يا همه‌اش، به طورى كه بعضى از حقايق و معارف حقيقى آن غيرحق شود؛ و يا بعضى از احكام و شرايع و توابع آن احكام، از معارف اخلاقى و يا همه اين موارد ذكر شده، لغو گردد، به طورى كه ديگر قابل عمل نشود، و چنين چيزى محال است كه صورت پذيرد. بلكه آيات و سوره‌هاى قرآن و معارف اعتقادى و اخلاقى و عملى‌اش تا قيامت، به اعتبار خود باقى مى‌ماند،