184قرطبى در نتيجهگيرى خود از اين بحث مىگويد:
ملائكه در آخرت، شفاعت مىكنند چنانچه در «صحيح مسلم» و غير آن، آمده است و در دنيا نيز براى مؤمنين، بلكه براى تمام كسانى كه روى زمين هستند، بنابر دلالت آيه وَ الْمَلاٰئِكَةُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَ يَسْتَغْفِرُونَ لِمَنْ فِي الْأَرْضِ أَلاٰ إِنَّ اللّٰهَ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ (شورى: 5) استغفار مىكنند. 1او همچنين در تفسير رَبَّنٰا وَ آتِنٰا مٰا وَعَدْتَنٰا عَلىٰ رُسُلِكَ (آلعمران: 194) مىگويد: «مراد از مٰا وَعَدْتَنٰا استغفار انبيا براى مؤمنين است، مانند دعاى نوح و ابراهيم براى مؤمنين و استغفار نبى(ص) براى امتش». 2طبرى نيز در تفسير اين آيه مىگويد:
خداوند با اين آيه، پندار كفار را مبنى بر اينكه فرشتهها فرزندان خدا هستند، رد نموده، خودش را از فرزند داشتن منزه مىكند و فرموده كه فرشتهها بندگان خدا هستند و از كسانى شفاعت مىكنند كه خداوند از آنان راضى باشد. 3به راستى، آيا اين آيات و آيات ديگر، در كنار احاديث روشن نبوى در متون حديثى فريقين، در برابر عقيده وهابيت، مبنى بر نفى شفاعت و تكفير قائلين به شفاعت قرار ندارند؟
در حقيقت اين وهابىها هستند كه ضروريات دين اسلام را كنار گذاشتهاند و كوركورانه، مسلمانان را به خاطر اعتقاد پاكى كه برگرفته