1) . شايد كسى بگويد كه وهابى‌ها نيز شفاعت را قبول دارند، ولى در كيفيت شفاعت خواستن با ساير مسلمانان اختلاف دارند؛ يعنى آنان مى‌گويند اگر كسى مستقيماً از رسول الله (ص) و يا ساير شافعان بخواهد كه در پيش خدا از او شفاعت كنند، اين نوع شفاعت جايز نيست و شرك و كفر است، بلكه بايد مستقيماً از خدا خواسته شود كه از پيامبرش بخواهد تا از او در پيش خدا شفاعت كند.در پاسخ اين عقيده وهابى‌ها گفته خواهد شد كه اين سخن، بدتر از انكار اصل شفاعت است؛ زيرا هنگامى كه بنده‌اى از خدا بخواهد كه پيامبرش را وادار كند تا از او بخواهد كه از تقصير بنده‌اش بگذرد، چرا خداوند به‌جاى انجام اين مراحل پر پيچ و خم مستقيماً بنده‌اش را نمى‌آمرزد؟به عبارت ديگر، كدام عاقلى اين را مى‌پذيرد كه مجرمى از حضور پادشاه و حاكمى بخواهد كه مثلاً از وزيرش بخواهد كه در پيش او، درباره اين مجرم وساطت كند تا مورد عفو پادشاه قرار گيرد! اگر پادشاه به اين خواسته مجرم، پاسخ مثبت مى‌دهد، پس چرا اورا بدون وساطت نمى‌بخشد؟ در حقيقت در اين نوع طلب شفاعت كه وهابى‌ها مطرح نموده‌اند، مقام شفيع را بالاتر از مقام خدا قرار داده است، زيرا در اين صورت، اين خداوند است كه در حضور پيامبر و يا شافعان ديگر، شفيع و واسطه قرار داده مى‌شود.اين رأى وهابى‌ها، ناشى از جهل آنان نسبت به معناى شفاعت و فلسفه وجودى آن در دين خداوند و نيز در عرف عقلاً ناشى شده است. مسأله شفاعت، زمانى موضوعيت و اعتبار دارد كه انسان در پيشگاه خدا و يا در نزد حاكمى آبرو ندارد و براى اينكه مورد عفو خدا يا حاكمى قرار گيرد، كسى را كه در پيش خدا يا آن حاكم، آبرومند و داراى اعتبار است، واسطه قرار مى‌دهد.