183 بتپرستان است، زيرا مىگفتند: هٰؤُلاٰءِ شُفَعٰاؤُنٰا عِنْدَ اللّٰهِ (يونس: 18) و يا مىگفتند: مٰا نَعْبُدُهُمْ إِلاّٰ لِيُقَرِّبُونٰا إِلَى اللّٰهِ زُلْفىٰ (زمر: 3).
گرچه خداى تعالى در جمله مورد بحث، اعتقاد آنان را رد نموده، مىفرمايد: «ملائكه هر كسى را شفاعت نمىكنند، بلكه تنها كسانى را شفاعت مىكنند كه داراى ارتضا باشند».
و ارتضا به معناى داشتن دينى صحيح و مورد رضاى خداست، چون خودش فرموده: إِنَّ اللّٰهَ لاٰ يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ مٰا دُونَ ذٰلِكَ لِمَنْ يَشٰاءُ (نساء: 116)، پس ايمان به خدا بدون شرك، ارتضايى است، كه وثنىها آن را ندارند، چون مشركند؛ و از جمله عجائب امر ايشان، اين است كه خود ملائكه را شريك خدا مىگيرند، ملائكهاى كه تنها مشركان را شفاعت مىكنند. 1نكته ديگر اينكه وهابىها در برابر سخن «قرطبى» مفسر قرآن كريم چه پاسخى دارند كه مىگويد:
آيه وَ قٰالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمٰنُ وَلَداً سُبْحٰانَهُ بَلْ عِبٰادٌ مُكْرَمُونَ (انبياء: 26) كه پيش از اين آيه آمده، درباره طائفه «خزاعه» نازل شده، زيرا آنان مىگفتند كه ملائكه، دختران يا پسران خدا هستند و آنها را به خاطر اين اعتقادشان مىپرستيدند، به طمع اينكه در نزد خدا از آنان شفاعت كنند. خداوند نيز در همين آيه، پندار آنها را باطل نموده و براى تنزيه خود فرموده است كه فرشتگان، بندگان خدا هستند. در ادامه هم فرموده، آنان از كسانى شفاعت مىكنند كه مورد رضايت خدا باشند.