182 است كه ملائكه و عيسى و عزير كه معبود مشركان هستند، از هيچ كسى شفاعت نمىكنند، مگر از آنانى كه به وحدانيت خدا شهادت مىدهند. قول دوم اين است كه تمام چيزهايى كه كفار و مشركان آنان را مىپرستند، مالك شفاعت نيستد، مگر ملائكه و عيسى و عزير كه در نزد خدا مالك شفاعتاند، هرچند كه مشركان آنان را هم مىپرستند. 1روى هم رفته، اين آيه شريفه به صراحت بر مشروعيت و تحقق شفاعت در روز قيامت دلالت دارد، و نه تنها قائلين به آن مشرك نمىباشند، بلكه مىتوان ادعا نمود كه منكران آن، بر خلاف جريان اين آيه و سنت مسلم خداوند حركت نموده، خودشان را به مهلكه انداختهاند.
آيا وهابىها اين آيه را نديدهاند كه مىفرمايد:
يَعْلَمُ مٰا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ مٰا خَلْفَهُمْ وَ لاٰ يَشْفَعُونَ إِلاّٰ لِمَنِ ارْتَضىٰ وَ هُمْ مِنْ خَشْيَتِهِ مُشْفِقُونَ (انبياء: 28)
هر چه جلو رويشان هست و هر چه پشت سرشان مىباشد مىداند و شفاعت جز براى آنكه خدا رضايت دهد نمىكنند و از ترس او لرزان و بيمناكاند.
اگر آنان اين آيه را در قرآن كريم ديدهاند، پس چرا معتقدين به شفاعت را به كفر و شرك، محكوم نمودهاند؟
جمله وَ لاٰ يَشْفَعُونَ إِلاّٰ لِمَنِ ارْتَضىٰ بيانگر مسئله شفاعت ملائكه، براى غيرملائكه است و اين نكتهاى است كه بسيار مورد توجه و اعتقاد