181 مى‌پرستيدند. اين آيه، مالكيت شفاعت را از تمام خدايان كفار و مشركان نفى مى‌كند، بنابراين هيچ كدام از آنها مالك شفاعت نيستند. پس از اين نفى كلى، مطلبى را استثنا مى‌كند و ميفرمايد: مگر آنانى كه به وحدانيت خدا شهادت داده و از روى اخلاص، علم و يقين، به آن ايمان داشته باشند و اينان به اذن خداوند مالك شفاعت هستند، همان‌گونه كه در آيه وَ لاٰ يَشْفَعُونَ إِلاّٰ لِمَنِ ارْتَضىٰ (انبياء: 28) شفاعت را كه از خدايان مشركان نفى نموده و تنها براى ملائكه، عيسى و عزير ثابت مى‌داند. ¹همچنين كفر دانستن شفاعت آن‌گونه كه وهابى‌ها مى‌گويند، چگونه با اين سخن «جارالله زمخشرى» سازگار است كه در ذيل آيه شريفه مورد بحث مى‌گويد:

خدايان مشركان برخلاف گمان آنان، در نزد خدا مالك شفاعت نيستند، بلكه كسانى مالك شفاعت‌اند كه به وحدانيت خدا ايمان دارند و به اين وحدانيت، با بصيرت، علم و يقين شهادت مى‌دهند. پس اين استثنا در اين آيه، مى‌تواند استثناى متصل باشد، زيرا ملائكه يكى از معبودهاى مشركان بوده‌اند، در حالى كه او مالك شفاعت در نزد خدا مى‌باشد. ²امام فخر رازى نيز گفته است:

درباره آيه 28 سوره انبياء، دو قول وجود دارد: قول اول اين