179از ديدگاه وهابيت، اعتقاد به شفاعت، به شرك و كفر محكوم شده است، در حالى كه امام فخر رازى مىگويد:
اين آيات در طعن ملحدين است و خداوند آنان را مانند تشنگانى كه به سوى آب مىروند به سوى جهنم سوق مىدهد و هيچ شفيعى نخواهند داشت؛ و معناى آن اين است كه هيچ كسى مالك شفاعت براى آنان نخواهد بود. 1او در ادامه هم مىگويد:
آيه شريفه، بر اين دلالت دارد كه شفاعت براى اهل كبائر ثابت است، زيرا با توجه به استثنايى كه در آيه شريفه ذكر شده، معناى آيه اين مىشود كه آنان مستحق شفاعت نيستند تا ديگران شفاعتشان كنند مگر اينكه قبلاً به توحيد و نبوت ايمان آورده باشند. 2از اين گذشته، طبرى مفسر معروف اهل سنت گفته است آيات شريفه (86 - 87) سوره مريم مىگويد:
در روز قيامت كه اهل ايمان يكديگر را در پيش خدا شفاعت مىكنند و وارد بهشت مىشوند، كافران از شفاعت محروماند. مگر اينكه در دنيا با عهدى در پيش خدا ، به خدا ايمان آورده و رسولش را تصديق كرده و به آنچه آورده، اقرار كرده باشند. 3