177 حالى كه قرآن كريم بهطور صريح، وجود مبارك پيامبر(ص) را در ميان مردم مايه مصونيت و حفظ آنان از عذاب الهى قرار داده و ميگويد:
وَ مٰا كٰانَ اللّٰهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ (انفال: 33)
(اى پيامبر!) تا تو در ميان آنها هستى، خداوند آنان را مجازات نخواهد كرد.
در اين آيه شريفه، وجود مقدس رسول خدا(ص) به خودى خود و بدون توسل مردم، وسيله مصونيت مردم از عذاب قرار داده شده تا چه رسد به اينكه مردم براى نجات از گرفتارىهاى دنيوى و عذاب اخروى به آن حضرت متوسل گردند و ايشان وسيلهاى شود تا آنان نجات يابند.
وهابىها به علت اهداف شخصى، اين آيات روشن قرآن را ناديده گرفته و بدون هيچ دليلى، توسل به انبيا و اولياى الهى را موجب شرك دانستهاند. اين فرقه، خون هزاران مسلمان را به بهانه اينكه آنان مشركاند بر زمين ريخته و ميليونها مسلمان را در راستاى تحقق اهداف دشمنان اسلام، به شرك و كفر محكوم نمودهاند.
3. وهابيت و انكار شفاعت
آنان با تحريم شفاعت و شرك دانستن آن، كه يك امر مسلم قرآنى و حديثى است، مخالفت خود را با قرآن و سنت ضرورى، اعلام كردهاند.
اين فرقه، شفاعت را كه يك امرضرورى دين اسلام است، مورد انكار قرار داده، قائلين به آن را مشرك مىدانند. اين مطلب به طور صريح در كتابهاى وهابيت منعكس شده و آنان در عمل، با مخالفان به شدت