854براى عبادت، و سجده را چندان طول مى‌داد كه مرغ مى‌آمد و بر پشتش مى‌نشست به گمان آنكه جامه‌اى است افتاده، و وحشيان بر دور او چرا مى‌كردند و از او وحشت نمى‌كردند ¹ .

و ايضاً روايت كرده است كه: علىّ بن مهزيار چون آفتاب طلوع مى‌كرد به سجده مى‌رفت، و سر برنمى‌داشت تا براى هزار نفر از برادران خود دعا مى‌كرد مثل آنچه از براى خود دعا كرده بود ، وبر پيشانى او پينه بود مانند زانوى شتر از بسيارى طول سجود ² .

و ايضاً روايت كرده است كه: ابن ابى‌عمير بعد از نماز صبح به سجدۀ شُكر سرمى‌گذاشت و برنمى‌داشت مگر وقت ظهر ³ .

و افضل آن است كه سجدۀ شُكر بعد از جميع تعقيبات باشد و پيش از نوافل ، و در نماز مغرب اكثر گفته‌اند كه: بعد از نوافل بجا آورد، و بعضى پيش از نوافل گفته‌اند، و ظاهراً هر دو خوب است، و پيش از نوافل بجا آوردن افضل است، چنانچه حِميرى از حضرت صاحب الزّمان عليه السلام روايت كرده است ، و اگر هر دو را به عمل آورد شايد بهتر باشد ⁴ .

امّا دعاهاى اين سجده بسيار است، و آسانتر آنها اين چند امر است :در دعاهاى سجدۀ شكر

اوّل : به سند معتبر از حضرت امام رضا عليه السلام منقول است كه: اگر خواهى صد مرتبه شُكْراً شُكْراً بگو ، و اگر خواهى صد مرتبه عَفْواً عَفْواً ⁵ .

و در عيون اخبار الرّضا از رجاء بن ابى الضّحّاك روايت كرده است كه: حضرت امام رضا عليه السلام در راه خراسان هرگاه از تعقيب نماز ظهر فارغ مى‌شد به سجدۀ شُكر مى‌رفت و صد مرتبه مى‌گفت : شُكْراً لِلّٰهِ ، و چون از تعقيب عصر فارغ مى‌شد صد مرتبه در سجده مى‌گفت :

حَمْداً لِلّٰهِ ⁶ .

دويّم : شيخ كلينى به سند معتبر از حضرت صادق عليه السلام روايت كرده است كه: نزديكترين احوال بنده به سوى خداى تعالى وقتى است كه بنده در سجود باشد و خداى خود را بخواند ، چون به سجده روى بگو : يَا رَبَّ الْأَرْبابِ ، وَيَا مَلِكَ الْمُلُوكِ ، وَيَا سَيِّدَ السَّاداتِ ، وَيَا جَبَّارَ