695و شيخ يوسف بن حاتم شامى در درّ النّظيم فرموده كه : روايت كردند جماعتى از اصحاب امام رضا عليه السلام كه آن حضرت فرمود : زمانى كه من خواستم بيرون بيايم از مدينه به سوى خراسان، جمع كردم عيال خود را، و امر نمودم ايشان را كه بر من گريه كنند تا بشنوم گريۀ ايشان را ، پس تقسيم كردم در بين ايشان دوازده هزار دينار و گفتم به ايشان كه : من برنمى‌گردم به سوى عيالم هرگز ، پس گرفتم ابو جعفر جواد را و بُردم او را به مسجد پيغمبر صلى الله عليه و آله ، و گذاشتم دست او را بر كنار قبر و چسپانيدم او را به آن قبر شريف، و خواستم حفظ او را به سبب رسول خدا صلى الله عليه و آله ، و امر كردم جميع وكيلان و حشم خود را به شنيدن و اطاعت فرمايش او، و آنكه مخالفت او را ننمايند، و فهمانيدم ايشان را كه او قائم‌مقام من است ¹ .

و سيّد عبدالكريم بن طاووس روايت كرده كه: زمانى كه مأمون حضرت امام رضا عليه السلام را طلبيد از مدينه به خراسان ، حضرت حركت فرمود از مدينه به سوى بصره، و به كوفه نرفت، و از بصره توجّه نمود بر طريق كوفه به بغداد، و از آن جا به قم، و داخل قم شد ، اهل قم پيشباز آن حضرت آمدند، و باهم مخاصمه مى‌كردند در باب ضيافت آن حضرت، و هر كدام ميل داشتند كه آن بزرگوار بر او وارد شود ، حضرت فرمود كه : شتر من مأمور است ، يعنى هر كجا او فرود آمد من آن جا وارد مى‌شوم ، پس آن شتر آمد تا دَرِ يك خانه خوابيد، و صاحب آن خانه در شب آن روز در خواب ديده بود كه حضرت امام رضا عليه السلام فردا ميهمان او خواهد بود ، پس چندى نگذشت كه آن محل مقام رفيعى گشت و در زمان ما مدرسۀ معموره است ² .

و شيخ صدوق به سند خود از اسحاق بن راهويه نقل كرده كه گفت : چون امام رضا عليه السلام به نيشابور آمد و خواست از آن جا حركت نمايد ، جمع شدند خدمت آن حضرت اصحاب حديث و عرض كردند : يابن رسول اللّٰه، تو از نزد ما مى‌روى و براى ما يك حديثى نمى‌فرمايى كه ما استفاده كنيم آن را از جناب تو ، آن حضرت در عمارى نشسته بود ، سرِ خود را بيرون نمود و فرمود : شنيدم پدرم موسى بن جعفر فرمود : شنيدم پدرم جعفر بن محمّد فرمود : شنيدم پدرم محمّد بن على فرمود : شنيدم پدرم علىّ بن الحسين فرمود : شنيدم پدرم حسين بن على فرمود :

شنيدم پدرم اميرالمؤمنين علىّ بن ابى طالب عليهم السلام فرمود : شنيدم رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : شنيدم جبرئيل مى‌گفت : شنيدم خداوند عزّ وجلّ فرمود : لَاإِلٰهَ إِلّا اللّٰهُ حِصْنِي ، فَمَنْ دَخَلَ حِصْنِي