696أَمِنَ مِنْ عَذابِي . اين حديث شريف را فرمود و حركت نمود، چون شتر راه افتاد صدا زد ما را و فرمود : بِشُرُوطِها وَأَنَا مِنْ شُرُوطِها 1 .
و ابو الصّلت روايت كرده كه: چون امام رضا عليه السلام به دِه‌سُرخ رسيد در وقتى كه به نزد مأمون مى‌رفت گفتند : يابن رسول اللّٰه، ظهر شده است نماز نمى‌كنيد ؟ پس فرود آمد و آب طلبيد ، گفتند :
آب همراه نداريم ، پس به دست مبارك خود زمين را كاويد، آنقدر آب جوشيد كه آن حضرت و هركه با آن حضرت بود وضو ساختند، و اثرش تا امروز باقى است .
و چون داخل سناباد شد پشت مبارك خود را گذاشت به كوهى كه ديگها از آن مى‌تراشند و فرمود كه : خداوندا نفع ببخش به اين كوه و بركت دِه در هرچه در ظرفى گذارند كه از اين كوه تراشند ، و فرمود كه: از براى آن حضرت ديگها از سنگ تراشيدند، و فرمود كه: طعام آن حضرت را نپزند مگر در آن ديگها ، پس از آن روز مردم ديگها و ظرفها از آن تراشيدند و بركت يافتند 2 .پياده رفتن شاه عبّاس به خراسان
چهارم : صاحب مطلع الشّمس نقل كرده كه در بيست و پنجم ذى‌الحجّه سنۀ هزار و شش شاه عبّاس اوّل وارد مشهد مقدّس گرديد ، ديد كه حرم مطهّر را عبدالمؤمن خان اوزبكى غارت كرده و سواى محجّر طلا ديگر چيزى در آن جا نگذاشته ، و در بيست و هشتم ذى‌الحجّه از مشهد به هرات رفت، و هرات را استرداد كرده، بعد از نظم آن جا رجعت به مشهد نمود، يك ماه در آن جا توقّف نموده و صحن مقدّس را مرمّت كرده، و خدّام بقعۀ مباركه را احسان و رعايت فرموده، معاودت به عراق فرمود ، و در اواخر سنۀ هزار و هشت مجدّداً شاه عبّاس به مشهد مقدّس رفته، زمستان را در آن جا گذرانيد، و خدمت خادم‌باشى‌گرى آستانۀ مقدّسه را خود متقلّد و مشغول بود، چنانچه شبى با مقراض سر شمعها را مى‌گرفت شيخ بهائى عليه الرّحمه بالبديهه اين رباعى را انشاد كرد :
پيوسته بود ملائك علّيّين‌پروانۀ شمع روضۀ خلد آيين
مقراض به احتياط زن اى خادم‌ترسم ببرى شهپر جبريل امين
و در سنۀ هزار و نُه بنا به نذرى كه شاه عبّاس كرده بود كه پياده به مشهد برود پياده به مشهد مشرّف گشت، و در بيست و هشت روز آن مسافت بعيده را قطع فرمود ، صاحب تاريخ عالم‌آرا اين اشعار در اين باب نگاشته :