668گفتم : سيّدنا مسئلةٌ ، فرمود : بپرس ، گفتم : سنۀ هزار و دويست و شصت و نُه حضرت‌رضا عليه السلام را زيارت كرديم، و در درود يكى از عربهاى شروقيّه را كه از باديه‌نشينان طرف شرقى نجف اشرفند ملاقات كرديم و او را ضيافت كرديم و از او پرسيديم كه : چگونه است ولايت رضا عليه السلام ؟ گفت : بهشت است ، امروز پانزده روز است كه من از مال مولاى خود حضرت رضا عليه السلام خورده‌ام، چه حدّ دارد منكر ونكير كه در قبر نزد من بيايند ؟! گوشت و خون من از طعام آن حضرت روييده در مهمانخانۀ آن جناب ، اين صحيح است ؟ علىّ بن موسى الرّضا عليه السلام مى‌آيد و او را از منكر و نكير خلاص مى‌كند ؟ فرمود : آرى واللّٰه، جدّ من ضامن است .

گفتم : سيّدنا مسئلۀ كوچكى است مى‌خواهم بپرسم ، فرمود : بپرس ، گفتم : زيارت من حضرت رضا عليه السلام را مقبول است ؟ فرمود : قبول است إن شاء اللّٰه .

گفتم : سيّدنا مسئلةٌ ، فرمود : بسم اللّٰه ، گفتم : حاجى محمّد حسين بزّاز باشى پسر مرحوم حاجى احمد بزّاز باشى زيارتش قبول است يا نه ؟ و او با من رفيق و شريك در مخارج بود در راه مشهد رضا عليه السلام ، فرمود : عبد صالح زيارتش قبول است .

گفتم : سيّدنا مسئلةٌ ، فرمود : بسم اللّٰه ، گفتم : فلان كه از اهل بغداد و همسفر ما بود زيارتش قبول است ؟ پس ساكت شد .

گفتم : سيّدنا مسئلةٌ ، فرمود : بسم اللّٰه ، گفتم : اين كلمه را شنيدى يا نه زيارت او قبول است يا نه ؟ جوابى نداد .

حاجى مذكور نقل كرد كه : ايشان چند نفر بودند از اهل مترفين بغداد، كه در اين سفر پيوسته به لهو و لعب مشغول بودند، و آن شخص مادر خود را نيز كشته بود .

پس رسيديم در راه به موضعى از جادّۀ وسيعه كه در دو طرف آن بساتين و مواجه بلدۀ شريفۀ كاظمين است، و موضعى از آن جادّه كه متّصل است به بساتين از طرف راست آن كه از بغداد مى‌آيد، و آن مال بعضى از ايتام سادات بود كه حكومت به جور آن را داخل در جادّه كرد، و اهل تقوى و ورع سَكَنۀ اين دو بلد هميشه كناره مى‌كردند از راه رفتن در آن قطعه از زمين ، پس ديدم آن جناب را كه در آن قطعه راه مى‌رود ، پس گفتم : اى سيّد من، اين موضع مال بعضى از ايتام سادات است تصرّف در آن روا نيست ، فرمود : اين موضع مال جدّ ما اميرالمؤمنين عليه السلام و ذرّيّۀ او و اولاد ما است، حلال است براى مواليان ما تصرّف در آن .