667بود رجوع كردم در امر آن به جناب شيخ محمّد حسن براى آن كه ادا كنم حقّ شما يعنى سادات را به اذن او ، پس در روى من تبسّمى كرد و فرمود : آرى، رساندى بعضى از حقّ ما را به سوى وكلاى ما در نجف اشرف ، پس گفتم : آنچه ادا كردم قبول شد ؟ فرمود : آرى ، پس در خاطرم گذشت كه اين سيّد مى‌گويد بالنّسبة به علماء اعلام: وكلاى ما، و اين در نظرم بزرگ آمد ، پس گفتم : علماء وكلايند در قبض حقوق سادات و مرا غفلت گرفت ، انتهى .

آنگاه فرمود : برگرد جدّم را زيارت كن ، پس برگشتم، و دست راست او در دست چپ من بود ، چون به راه افتاديم ديدم در طرف راست ما نهر آب سفيد صاف جارى است، و درختان ليمو و نارنج و انار و انگور و غير آن همه با ثمر در يك وقت با آن كه موسم آنها نبود بر بالاى سرِ ما سايه انداخته ، گفتم : اين نهر و اين درختها چيست ؟ فرمود : هركس از مواليان ما كه زيارت كند جدّ ما را و زيارت كند ما را اينها با او هست .

پس گفتم : مى‌خواهم سؤالى كنم ، فرمود : سؤال كن ، گفتم : شيخ عبدالرزّاق مرحوم مردى بود مدرّس ، روزى نزد او رفتم شنيدم كه مى‌گفت: كسى كه در طول عمر خود روزه‌ها روزه باشد، و شبها به عبادت بسر برد، و چهل حج و چهل عمره بجاى آرد، و در ميان صفا و مروه بميرد، و از مواليان امير المؤمنين عليه السلام نباشد براى او چيزى نيست ، فرمود : آرى واللّٰه براى او چيزى نيست .

پس از حال يكى از خويشان خود پرسيدم كه: او از مواليان امير المؤمنين عليه السلام است ؟ فرمود :

آرى، او و هركه متعلّق است به تو .

پس گفتم : سيّدنا براى من مسئله‌اى است ، فرمود : بپرس ، گفتم : قرّاء تعزيۀ امام حسين عليه السلام مى‌خوانند كه سليمان اعمش آمد نزد شخصى و از زيارت سيّد الشّهداء عليه السلام پرسيد ، گفت : بدعت است ، پس در خواب ديد هودجى را ميان زمين و آسمان، پس سؤال كرد كه : كيست در آن هودج ؟ گفتند به او : فاطمۀ زهرا و خديجۀ كبرى عليهما السلام ، پس گفت : به كجا مى‌روند ؟ گفتند : به زيارت امام حسين عليه السلام در امشب كه شب جمعه است ، و ديد رقعه‌هايى را كه از هودج مى‌ريزد و در آن مكتوب است : أمانٌ مِنَ النَّار لِزُوَّارِ الحُسَيْنِ عليه السلام في لَيْلَةِ الجُمْعَةِ ، أمانٌ مِنَ النَّارِ يَوْمَ القيامَةِ ، اين حديث صحيح است ؟ فرمود : آرى راست و تمام است .

گفتم : سيّدنا صحيح است كه مى‌گويند : هركس زيارت كند حسين عليه السلام را در شب جمعه پس براى او امان است؟ فرمود : آرى واللّٰه، واشك از چشمان مباركش‌جارى شده و گريست.