596دانسته و تا ممكنش بوده ام السّلمه كرده، الى غير ذلك .
و غرضم از ذكر اين مطلب در اين جا دو چيز بود : يكى : آنكه تصرّفاتى را كه اين شخص كرده به سليقۀ خود اين را كمال دانسته و خلافش را ناقص فرض كرده، و حال آنكه همين چيزى كه او كمال دانسته باعث نقصان شده ، پس از اين جا قياس كنيم كه چيزهايى را كه ما از روى جهل و نادانى در دعاها و زيارات داخل مى‌كنيم، يا به سليقۀ ناقص خود بعض تصرّفات مى‌نماييم، و آن را كمال فرض مى‌نماييم بدانيم كه همان چيزها پيش اهلش سبب نقصان و بى‌اعتبارى آن دعا يا زيارت خواهد بود ، پس شايسته است كه ما به هيچ وجه در اين باب مداخله نكنيم، و هرچه دستور العمل دادند به همان رفتار نموده و از آن تخطّى ننماييم .
و ديگر : غرضم آن بود كه معلوم شود هرگاه نسخه‌اى كه مؤلّفش زنده و حاضر و نگهبان او باشد اين طور كنند با او، ديگر با ساير نسخ چه خواهند كرد! و به كتابهاى چاپى ديگر چه اعتماد است، مگر كتابى كه از مصنّفات مشهورۀ علماء معروفين باشد و به نظر ثقۀ از علماء آن فن رسيده و امضاء فرموده باشد .
روايت شده در حال ثقۀ جليل فقيه مقدّم در اصحاب ائمّه عليهم السلام يونس بن عبدالرّحمان، كه كتابى در اعمال شبانه روز نوشته بود ، جناب ابو هاشم جعفرى آن كتاب را به نظر مبارك حضرت عسكرى عليه السلام رسانيد، حضرت تمام آن را مطالعه و تصفّح فرمود ، پس از آن فرمود : هٰذا دِيني وَدِينُ آبائي كُلُّهُ وَهُوَ الْحَقُّ كُلُّهُ، همۀ اين ، دين من و دين پدران من است، و تمامش حقّ است 1 .
ملاحظه كن كه ابو هاشم جعفرى با آنكه بر كثرت علم و فقاهت و جلالت و ديانت جناب يونس مطّلع بوده است به همين اكتفا نكرده در عمل كردن از روى كتاب او تا آنكه آن را به نظر مبارك امام خود رسانيده.
و نيز روايت شده از بورق شنجانى هراتى كه مردى معروف به صدق وصلاح و وَرَع بوده كه در سامرّه خدمت امام حسن عسكرى عليه السلام رسيد، و كتاب يوم وليلۀ شيخ جليل القدر فضل ابن شاذان نيشابورى را به آن حضرت داد و گفت : فدايت شوم، مى‌خواهم در اين كتاب نظر فرمايى، و ورق ورق آن را ملاحظه نمايى ، حضرت فرمود : هٰذا صَحِيحٌ يَنْبَغي أَنْ تَعْمَلَ بِهِ، اين كتاب