401امامت و دليل حقّيّت طريقۀ شيعه است كه اخبار يقينى چنان داده است و مضمون او مطابق با واقع محسوس است عجب است كه دعايى بر طبق اين اكاذيب تلفيق شده، و در كتب بعض بى خبران كه غافل بوده‌اند مذكور و به دست عوام داده شده ، و البتّه خواندن آن دعا بدعت و محرّم است، و آن دعا اين است :

بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ ، سُبْحانَ اللّٰهِ مِلءَ الْمِيزانِ ، وَمُنْتَهَى الْعِلْمِ ، وَمَبْلَغَ الرِّضا ، وَزِنَةَ الْعَرْشِ، بعد از دو سه سطر دارد، ده مرتبه صلوات بفرستد و بگويد : يَا قَابِلَ تَوْبَةِ آدَمَ يَوْمَ عاشُوراءَ ، يَا رافِعَ إِدْرِيسَ إِلَى السَّماءِ يَوْمَ عاشُوراءَ ، يَا مُسَكِّنَ سَفِينَةِ نُوحٍ عَلَى الْجُودِيِّ يَوْمَ عاشُوراءَ ، يَا غِياثَ إِبْراهِيمَ مِنَ النَّارِ يَوْمَ عاشُوراءَ ... إلى آخره . و شك نيست كه اين دعا را يكى از نواصب مدينه يا خوارج مسقط يا امثال اينها جعل كرده و تتميم ظلم بنى اميّه را نموده ، تمام شد ملخّص كلام صاحب شفاء الصّدور ¹ .

بالجمله، در آخر روز عاشورا سزاوار است كه يادآورى از حال حرم امام حسين عليه السلام و دختران و اطفال آن حضرت كه در اين وقت در كربلا اسير اعدا و مشغول به حزن و بكاء بودند، و مصيبت‌هايى كه بر ايشان گذشته كه در خاطر هيچ آفريده خطور نكند، و قلم را تاب نوشتن نباشد .

وَلقد أَجادَ مَن قالَ :

فاجِعةٌ إِنْ أَرَدْتُ أَكْتُبُهامُجْمَلَةً ذِكْرَةً لِمُدَّكِرِ

جَرَتْ دُمُوعِي فَحالَ حائِلُهامَا بَيْنَ لَحْظِ الْجُفُونِ وَالزُّبُرِ

وَقال قَلْبي بُقْيا عَلَيَّ ² فَلَاوَاللّٰهِ مَا قَدْ طُبِعْتُ مِنْ حَجَرِ

بَكَتْ لَهَا الْأَرْضُ وَالسَّماءُوَمَا بَيْنَهُما في مَدامِعٍ حُمُرِ

من از تحرير اين غم ناتوانم‌كه تصويرش زده آتش به جانم

تو را طاقت نباشد از شنيدن‌شنيدن كى بود مانند ديدن

پس برخيز و سلام كن بر رسول خدا و علىّ مرتضى و فاطمۀ زهرا و حسن مجتبى و ساير امامان از ذرّيّۀ سيّد الشّهداء عليهم السلام و ايشان را تعزيت بگو بر اين مصايب عظيمه با دل بريان و چشم گريان ، و بخوان اين زيارت را :