70
اَلْقَوْمَ الْفٰاسِقِينَ». 1
«بگو اگر پدران و پسران و برادران و زنان و خاندان شما و اموالى كه گردآوردهايد و تجارتى كه از كسادى آن بيمناكيد و سراهايى كه مىپسنديد نزد شما از خدا و پيامبرش و جهاد در راه وى دوست داشتنىتر است، پس منتظر باشيد كه خدا خواسته خود را محقق مىسازد و خدا فاسقان را راهنمايى نمىكند».
اين آيه به روشنى بيان مىكند كه دوستى پيامبر در كنار دوستى خدا از واجبات الهى است، هر چند اين دوستى مقدمهاى است براى عمل به شريعت و احكام او، ولى در عين حال، عمل به شريعت از گذرگاه مهر پيامبر(ص) مىگذرد.
2. در آيه ديگر مؤمنان را چنين توصيف مىكند:
«فَالَّذِينَ آمَنُوا بِهِ وَ عَزَّرُوهُ وَ نَصَرُوهُ وَ اتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِي أُنْزِلَ مَعَهُ أُولٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ». 2
«آنان كه به پيامبر (ص) ايمان آورده و به تكريم او پرداخته و او را يارى مىرسانند و از نورى كه همراه وى فرود آمده پيروى مىكنند، آنان همان رستگارانند».
اين آيه به مسلمانان ، چهار دستور مىدهد:
1. «آمَنُوا بِهِ» : به پيامبر ايمان بياورند.
2. «عَزَّرُوهُ» : به تكريم و تعظيم او بپردازند.
3. «وَ نَصَرُوهُ» : در سختىها او را يارى كنند.
4. «وَ اتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِي أُنْزِلَ مَعَهُ» : از قرآنى كه با او فرستاده شده، پيروى كنند.