216«حىّ عَلى خير العمل» مى‌گفت.
2. حافظ علوى زيدى (367- 445) در رساله خاص خود به نام «الأذان بحىّ على خير العمل» به طور مسند از «ابى محذوره» صحابى رسول خدا ¦ نقل مى‌كند كه پيامبر به وى اذان آموخت و يكى از فصول آن «حَىّ عَلى خير العمل» بود. 1و سيره نويسان اتفاق نظر دارند كه پيامبر ¦ اذان را پس از بازگشت از جنگ «حنين» به وى آموخت. 2 و غزوه حنين در اواخر سال هشتم هجرى، پس از فتح مكه رخ داد و اين حاكى است كه اين فصل از اذان تا آن روز، جزو اين فريضه الهى بوده است.
اين دو نمونه از رواياتى است كه بيانگر وجود اين فصل از اذان در عصر رسول خدا¦ بوده است.
در دو رساله بسيار محققانه كه به قلم فاضلانۀ دو عالم زيدى نگارش يافته است به نام‌هاى الأذان بحى على خير العمل، نگارش حافظ علوى زيد(72- 445). الاعتصام بحبل اللّه، تأليف امام قاسم بن محمد الزيدى(م1029); از شخصيت‌هاى بزرگى از صحابه و تابعان نقل شده كه همگى در اذان و اقامه خود ملتزم به گفتن اين فصل از اذان بودند. ذكر اسامى و گفته‌هاى آنان، در اين مختصر نمى‌گنجد و محققان مى‌توانند به اين دو كتاب مراجعه فرمايند.
بنابراين، نبايد در اصل مشروعيت اين فصل از اذان شك كرد. در واقع كسانى كه آن را از فصول اذان حذف كرده‌اند، بايد علت آن را بيان كنند. متأسفانه اين كار جز «مصلحت انديشى شخصى» دليل ديگرى نداشته است.