76 بىارزش و بىاعتبار است. پيمودن مقاطع مختلف تحصيلى، خواندن مواد آموزشى و برگزارى امتحانات كتبى و شفاهى و نيز نظام قبولى و مردودى و... امورى استثنا شده هستند. اگرچه پيامبر(ص) اين كارها را انجام نداده، اما از نگاه اين افراد، انجام دادن اين كارها بدعت به شمار نمىرود. همچنين اين افراد پيشرفت در علوم انسانى، ساخت كارخانه و كارگاه و نيز به دست آوردن برترىهاى علمى و فنى مباح را بدعت نمىدانند.
با آنكه مىدانند رسول خدا(ص) هيچ يك از كارهاى گفته شده را انجام نمىداد، اما انجام دادن اين كارها را بدعت نمىدانند و از حكم خود استثنا مىكنند. هنگامى كه دانشمندان با آنان بحث و تبادل نظر مىكنند، پاسخ آنان چنين است: بدعت، ويژه امور نوپيداى دينى است. البته اين پاسخى جالب است.
پيش از اين با ادله فراوان تبيين كرديم كه امور نوپيدا در دين كه با اصول و قواعد دين سازگار باشند، مشروع و پذيرفته است. با اين استدلال، راه اين افراد بسته مىشود و چارهاى جز پذيرفتن حقيقت ندارند. خداوند مؤمنان را از اينگونه ستيزهجويىها كه انديشهها را به سردرگمى مىكشاند، حفظ نمايد. امرى كه بذر اختلاف را مىپراكند و به جاى اينكه به برادرى دينى ميان آنان و همكارى مسلمانان در نيكى و تقوا - كه دستور خداوند است - كمك كند، محصولى جز بيزارى و نفرت ندارد.
پيش از اين درباره بدعت و ادله مربوط به درستى بدعتهاى موافق با احكام شرع سخن گفتيم. اكنون مىخواهيم بدانيم ترك فعل از سوى رسولخدا(ص) به چه معناست و چه حكمى بر آن مترتّب مىشود.
«ترك» عبارت است از اينكه رسول خدا(ص) كارى را انجام نداده باشد