39 سيوطى مىگويد بنابر روايتى كه «احمد بن حنبل» در كتاب «زهد» آورده، بايد عمل «ابن مسعود» را ردّ كرد. «حسين بن محمد» از «ابووائل» نقل مىكند در پاسخ به كسانى كه گمان مىكنند عبدالله [بن مسعود] از ذكر خداوند نهى مىكرد، بايد بدانند كه من در مجلسى با وى همنشين نبودهام، مگر اينكه وى در آن جلسه خدا را ياد مىكرد.
دوم: با فرض پذيرش درستى آنچه از وى نقل شده، اين عمل با روايات صريح نقل شده درباره جواز گرد آمدن براى ذكر و آشكار گفتن ذكر، تعارض دارد. به هنگام تعارض نيز اين روايات بر عمل ابن مسعود مقدم شمرده مىشوند. 1
«احمد»، «ابوداود» و «بخارى» به نقل از «عمرو بن عاص» نوشتهاند كه وى مىگويد: وقتى براى غزوه «ذات السلاسل» اعزام شدم، در يك شب بسيار سرد محتلم شدم، اما از بيم جانم غسل نكردم. آنگاه تيمم كردم و به همراه اطرافيان خود نماز صبح را خوانديم. وقتى نزد رسول خدا(ص) رفتيم، آنان ماجرا را براى آن حضرت نقل كردند. پيامبر(ص) فرمود: «اى عمرو! در حال جنابت با اطرافيان خود نماز خواندى؟!» من در پاسخ آن حضرت آيه وَ لاٰ تَقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ إِنَّ اللّٰهَ كٰانَ بِكُمْ رَحِيماً ؛ «خودكشى نكنيد! خداوند نسبت به شما مهربان است». (نساء: 29) را خواندم. سپس گفتم به همين دليل تيمم كردم و نماز گزاردم. آن حضرت نيز تبسمى كرد و مطلبى نفرمود.
در بررسى دلالت روايت «شيخ عبدالله محفوظ» مىگويد: