38 نشست و گردهمآيى براى امر خير مصداق ذكر و ياد خدا مىباشد. آنچه در اين روايت مدّ نظر ماست، تأييد تشكيل جلسه در خانه خدا به قصد ذكر خداوند و حمد و ثناى اوست؛ زيرا آن حضرت اين جلسه را تأييد كرد؛ هرچند خود دستور تشكيل چنين حلقهاى را نداده يا اين كار سيره آن حضرت نبوده است. در صحيح مسلم روايت شده كه ايشان فرمودهاند: «هر جمعى كه براى خدا تشكيل شود، فرشتگان پيرامون آنها جمع مىشوند؛ رحمت آنها را فرا مىگيرد؛ آرامش بر آنها فرود مىآيد و خداوند براى كسانى كه نزد او هستند، از آنها ياد مىكند».
برخى مىگويند «عبدالله بن مسعود» گروهى را كه در مسجد به ذكر خداوند مشغول بودند، از مسجد بيرون كرد. 1 [ چه بسا از نگاه او، اين كار بدعت بوده است] اما واقعيت اين است كه اين عمل، فعل و اثر يك صحابى است و با حديث رسول خدا(ص) تعارض ندارد؛ بلكه اثر و فعل با وجود حديث صحيح، بىاعتبار مىشود. از سوى ديگر، يكى از راويان اين عمل ابن مسعود فردى به نام حكم بن مبارك است. ابن ابى حاتم اين راوى را صدوق [راستگو] شمرده، ولى مىگويد كه شايد دچار وهم شده است. 2
«شيخ عبدالحى لكنوى» نيز مىگويد: از چند زاويه به اين مسئله پاسخ مىدهيم:
اول: هرچند گروهى از فقيهان، اين اثر را نقل كردهاند، اما نه تنها اين مسئله در كتابهاى حديثى ديده نمىشود، بلكه خلاف آن آمده است.