46مجازى آن پرهيز جست و گفت كسى كه در اين دنيا از نعمت ديدن محروم است، در آخرت نيز به جهنم مى‌رود؟

در آيه:

(وَ ضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلاً قَرْيَةً كٰانَتْ آمِنَةً مُطْمَئِنَّةً يَأْتِيهٰا رِزْقُهٰا رَغَداً مِنْ كُلِّ مَكٰانٍ فَكَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللّٰهِ فَأَذٰاقَهَا اللّٰهُ لِبٰاسَ الْجُوعِ وَ الْخَوْفِ بِمٰا كٰانُوا يَصْنَعُونَ ) (نحل: 112)

خداوند (براى آنان كه كفران نعمت مى‌كنند،) مثلى زده است: منطقه آبادى كه امن وآرام ومطمئن بود؛ وهمواره روزيش از هر جا مى‌رسيد؛ امّا به نعمت‌هاى خدا ناسپاسى كردند؛ وخداوند به خاطر اعمالى كه انجام مى‌دادند، لباس گرسنگى وترس را بر اندامشان پوشانيد.

آيا مى‌توان «لباس» در آيه را حمل بر آن چيزى كرد كه انسان مى‌پوشد وبدن را مستور مى‌كند؟! يا بايد حمل بر گرسنگى كرد كه گاهى انسان را همانند لباس احاطه مى‌نمايد؟ قطعاً معناى دوم مراد است.

دليل دوم: مجاز مستلزم استناد عجز به خداست

عدول از حقيقت به مجاز باعث مى‌شود تا نسبت احتياج يا ضرورت ويا عجز به خداوند متعال داده شود، در حالى كه اين نسبت‌ها بر خداوند محال است.

پاسخ

خداوند سبحان بر خود عهد كرده تا با مردم از طريق وحى به لغت