95

نقش كعب الاحبار در عصر عثمان

مسعودى نقل كرده كه ابوذر روزى در مجلس عثمان حاضر شد. عثمان به او گفت: «اگر كسى زكات مالش را بپردازد آيا در آن حقّى براى ديگرى است؟» كعب گفت: «خير يا اميرالمؤمنين!» ابوذر مشت محكمى بر سينه كعب زد، آن‌گاه گفت: «دروغ گفتى اى فرزند يهودى». سپس اين آيه را تلاوت كرد:

( لَيْسَ الْبِرَّ أَنْ تُوَلُّوا وُجُوهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِبِ وَ لٰكِنَّ الْبِرَّ مَنْ آمَنَ بِاللّٰهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ الْمَلاٰئِكَةِ وَ الْكِتٰابِ وَ النَّبِيِّينَ وَ آتَى الْمٰالَ عَلىٰ حُبِّهِ ذَوِي الْقُرْبىٰ وَ الْيَتٰامىٰ وَ الْمَسٰاكِينَ وَ ابْنَ السَّبِيلِ وَ السّٰائِلِينَ وَ فِي الرِّقٰابِ وَ أَقٰامَ الصَّلاٰةَ وَ آتَى الزَّكٰاةَ وَ الْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ إِذٰا عٰاهَدُوا ) (بقره: 177)

نيكى، ]تنها [اين نيست كه ]به هنگام نماز،[ روى خود را به سوى مشرق و] يا[ مغرب كنيد؛ ]و تمام گفت‌وگوى شما، درباره قبله وتغيير آن باشد؛ وهمه وقت خود را مصروف آن سازيد[؛ بلكه نيكى ]و نيكوكار[ كسى است كه به خدا، وروز رستاخيز، وفرشتگان، وكتاب ]آسمانى[، وپيامبران، ايمان آورده؛ ومال ]خود[ را، با همه علاقه‌اى كه به آن دارد، به خويشاوندان