50مشرق ومغرب هر دو ملك خداست، پس به هر طرف كه روى كنيد به سوى خدا روى آورده‌ايد. خدا به همه جا محيط وبر همه چيز داناست.

اين آيه نيز همانند آيه پيشين، دلالت بر نفى جسميت خداوند دارد.

4. ونيز مى‌فرمايد: ( لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْءٌ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ ) ؛ «هيچ موجودى همانند او نيست واو شنواى بيناست». (شورى: 11)

پر واضح است كه اگر خداوند جسم بود، بايد همانند ساير اجسام وشبيه آنها مى‌بود.

5. ونيز مى‌فرمايد: ( وَ اللّٰهُ الْغَنِيُّ وَ أَنْتُمُ الْفُقَرٰاءُ ) ؛ «و خداوند از خلق بى‌نياز است وشما فقير ونيازمنديد». (محمد: 38)

مى‌دانيم كه اگر خداوند جسم بود، مركب از اجزا مى‌بود، وهر مركبى محتاج به اجزاى خود است. واين با غناى خداوند سازگارى ندارد.

6. همچنين مى‌فرمايد: ( هُوَ الْأَوَّلُ وَ الْآخِرُ وَ الظّٰاهِرُ وَ الْبٰاطِنُ ) ؛ «اوّل وآخر هستى وپيدا ونهان وجود همه اوست». (حديد: 2)

در اين آيه خداوند متعال خود را ظاهر وباطن معرفى كرده، واگر جسم مى‌بود بايد ظاهر آن غير باطنش (عمقش) باشد، ودر نتيجه لازم مى‌آيد كه او ظاهر وباطن نباشد.

7. ونيز مى‌فرمايد: ( لاٰ تُدْرِكُهُ الْأَبْصٰارُ ) ؛ «ديده‌ها او را درك نمى‌كنند». (انعام: 103)