492. ونيز مى‌فرمايد:

( أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللّٰهَ يَعْلَمُ مٰا فِي السَّمٰاوٰاتِ وَ مٰا فِي الْأَرْضِ مٰا يَكُونُ مِنْ نَجْوىٰ ثَلاٰثَةٍ إِلاّٰ هُوَ رٰابِعُهُمْ وَ لاٰ خَمْسَةٍ إِلاّٰ هُوَ سٰادِسُهُمْ وَ لاٰ أَدْنىٰ مِنْ ذٰلِكَ وَ لاٰ أَكْثَرَ إِلاّٰ هُوَ مَعَهُمْ أَيْنَ مٰا كٰانُوا ثُمَّ يُنَبِّئُهُمْ بِمٰا عَمِلُوا يَوْمَ الْقِيٰامَةِ إِنَّ اللّٰهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ ) (مجادله: 7)

آيا نديدى كه آنچه در آسمان‌ها وزمين است، خدا بر آن آگاه است. هيچ رازى سه كس با هم نگويند، جز آنكه خداوند چهارم آنهاست ونه پنج كس جز آنكه خدا ششم آنهاست ونه كمتر از آن ونه بيشتر، جز آنكه خدا با آنهاست هر كجا باشند، پس روز قيامت همه را به نتيجه اعمالشان آگاه خواهد ساخت كه خدا به كليه امورِ عالم داناست.

اين آيه نيز به طور وضوح دلالت بر سعه وجود خداوند متعال دارد، واينكه در همه جا موجود وبا همه كس همراه است. واين‌گونه خدايى نمى‌تواند جسم باشد؛ زيرا جسم احتياج به مكان دارد وبا وجودش در مكانى، مكان ديگر از او خالى است.

3. همچنين مى‌فرمايد:

( وَ لِلّٰهِ الْمَشْرِقُ وَ الْمَغْرِبُ فَأَيْنَمٰا تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللّٰهِ إِنَّ اللّٰهَ وٰاسِعٌ عَلِيمٌ ) (بقره: 115)