24خداوند متعال مىفرمايد: قُلْ مٰا كُنْتُ بِدْعاً مِنَ الرُّسُلِ ؛ «بگو: من پيامبر نوظهورى نيستم». (احقاف: 9)
واژه بدعت در روايات، غالباً در مقابل شريعت وسنّت به كار رفته است ومقصود از آن، انجام دادن كارى است كه بر خلاف شريعت اسلام وسنّت نبوى است. امام على(ع)فرموده است:
«إنّما الناس رجلان متبع شرعة ومبتدع بدعة» 1 «افراد دوگونهاند: يا پيرو شريعتند، يا بدعتگذار در دين».
در جاى ديگر پيامبر گرامى اسلام(ص) درباره نبوت فرموده است:
أظهر به الشرائع المجعولة، وقمع به البدع المدخولة. 2
خداوند به واسطه پيامبر(ص) شريعتهايى را كه فراموش شده بود ومردم از آنها آگاهى نداشتند، آشكار ساخت، وبدعتهايى را كه اهل بدعت در اديان پيشين وارد كرده بودند ريشهكن ساخت.
و در جاى ديگر فرموده است: «ما أحدثت بدعة إلاّ ترك بها سنة» 3؛ «هيچ بدعتى حادث نشد مگر اينكه به سبب آن سنتى ترك گرديد».
بدعت در اصطلاح
فقها ومحدّثان، بدعت را به گونههاى مختلف تعريف كردهاند كه نمونههايى از آنها را يادآور مىشويم:
1. ابن رجب حنبلى مىگويد: