23

بدعت

بدعت در لغت

بدعت در لغت به معناى كار نو وبى‌سابقه است، ومعمولا به كار بى‌سابقه‌اى گفته مى‌شود كه بيانگر نوعى حسن وكمال در فاعل باشد. «بديع» به معناى كار يا چيزى نو وبى‌سابقه است. اين واژه هر گاه درباره خداوند به كار رود به معناى اين است كه خداوند جهان را بدون استفاده از ابزار وبدون ماده پيشين وبدون اينكه از كسى الگوبردارى كرده باشد، آفريده است. ¹خليل بن احمد در تعريف «بدعت» مى‌گويد:

احداث شىء لم يكن له من قبل خلق ولا ذكر ولا معرفة. ²

ايجاد كردن چيزى است كه براى آن از قبل خلق وذكر ومعرفتى نبوده است.