77 مىخوانيم و گاه او را با انسانهاى محبوب درگاهش مىخوانيم؛ چنانكه در روايات پيشين آمد. گاهى نيز خدا را با اسماى حسنى مىخوانيم؛ مانند دعاى پيامبر(ص) « أَسأَلُكَ بِأَنَّكَ أَنتَ الله » . 1
علاوه بر اين، گاهى خداوند را با صفت يا فعل خدا خطاب قرار مىدهيم و از او مىخواهيم؛ مانند دعاى نقل شده از پيامبر(ص) كه فرمودند:
« أَعُوذُ برضاكَ مِن سَخَطِكَ وَأَعُوذُ بِمُعافاتِكَ مِن عُقُوبَتِكَ ». 2
بنابراين، دايره دعا كردن و خواندن خداوند آنگونه كه منكران گمان مىكنند، محدود و بسته نيست؛ زيرا هر آنچه محبوب خداوند است، مىتوان بدان توسل جست. اين امر مورد تأييد هر فطرت سالمى است. همچنين عقل و شرع نه تنها آن را منع نكرده، بلكه هر دو بر جواز توسل اتفاق دارند؛ زيرا در توسل جستن، خداست كه از او درخواست مىشود، نه انسان زنده يا مرده، پيامبر يا انسان صالح. فَمٰا لِهٰؤُلاٰءِ الْقَوْمِ لاٰ يَكٰادُونَ يَفْقَهُونَ حَدِيثاً ؛ «[آخر] اين قوم را چه شده است كه نمىخواهند سخنى را [درست] دريابند؟» (نساء: 78)
اگر درخواست كردن از خداوند به وسيله اعمال، جايز است، توسل به پيامبر(ص) به طريق اولى جايز است؛ زيرا ايشان برترين آفريدههاست.
خداوند نيز او را بيش از هر عمل و هرچيزى دوست دارد. بار ديگر مىگوييم كه پيامبر(ص) نزد خداوند ارجمند است. توسل جوينده نيز غير