24مؤمنان نزد خداوند براى يكديگر شاهدند. شهادت آنان براى يكديگر نزد خداوند پذيرفته است. اگر به صالح بودن كسى گواهى دادند و اين گواهى بر پايه گفتار و رفتار صالح، تقوا و پارسايى و نيكىهايى باشد كه از او ديدهاند و بر همين منش از دنيا رفته باشد، در واقع گواهى آنها بر پايه علم خود بوده و خداوند آنها را به دليل ندانستههايشان نكوهش نمىكند. اگر به همين شخص بدگمان گفته شود كه پدرت كه انسان صالحى بود، ممكن است از دوزخيان باشد، خشمگين مىشود و پاسخ مىدهد نسبت به مسلمانانى كه با مسلمانى و صلاح از دنيا رفتهاند، خوشگمان باشيد. سپس براى پذيرفته شدن شهادت مؤمنان براى يكديگر و شفاعت آنها از يكديگر دلايل فراوانى مىآورد و براى اثبات گفتار خود به اين روايت استناد مىكند كه «اگر مردى را ديديد كه فراوان به مسجد مىرود، به ايمان او گواهى دهيد». 1
علاوه بر اين، حكايت شهادت صحابه به نيك بودن مردهاى از مسلمانان و گواهى آنان به بد بودن فرد مردهاى را نقل مىكند كه پيامبر(ص) نيز پس از گواهى آنان درباره مرده اول، فرمود: «[بهشت بر او] واجب شد؛ زيرا شما شاهدان خداوند در زمين هستيد». و درباره مرده دوم نيز فرمود: «[جهنم بر او] واجب شد؛ زيرا شما شاهدان خداوند در زمين هستيد» 2. و اين روايت در صحيح آمده است.