23بگو جز آنچه خدا بخواهد، براى خودم اختيار سود و زيانى ندارم، و اگر غيب مىدانستم، قطعاً خير بيشترى مىاندوختم و هرگز به من آسيبى نمىرسيد. من جز بيمدهنده و بشارتگر براى گروهى كه ايمان مىآورند، نيستم.
منظور از توسل به پيامبر(ص) در زمان حيات يا پس از وفات پيامبر(ص) اين است كه از پيامبر(ص) خواسته مىشود تا براى ما نزد خداوند دعا كند. پيامبر(ص) نيز رسول خداوند در دنياست. از سوى ديگر مىدانيم كه مرتبه پيامبرى ايشان پس از مرگ و در آخرت از وى ساقط نمىشود. پس نبوت مقامى نيست كه محدود به زمان باشد. اگر كسانى كه توسل به پيامبر(ص) پس از مرگ ايشان را جايز نمىدانند، آگاه باشند كه اين سخن به معناى از بين رفتن جايگاه پيامبرى پس از انتقال از اين دنيا به جهان آخرت است، هرگز چنين سخنى نمىگويند.
به اعتقاد اهل سنت، ارواح انسانهاى صالح پس از انتقال از اين دنيا به آخرت و خروج از جسم، از اعمال و رفتار بهرهمند هستند. اين ارواح مىتوانند دعا كنند، يارىرسانى كنند و نماز بگزارند. حتى اعمال برخى از بستگان نيز به آنها عرضه مىشود. اعمال امت اسلام نيز بر رسول خدا(ص) عرضه مىشود. اين امر به اثبات رسيده است و در ادامه، به طور مفصل در اين باره سخن خواهيم گفت.
اما برخى مىگويند: فرد صالحى كه شما به آن متوسل مىشويد، چه بسا صالح نبوده و حتى كافر مرده باشد. اين سخن و گمان كسانى است كه به دين خويش احترام نمىگزارند و به مسلمانانى كه به حكم ظاهر، افرادى شايستهاند، بدگمان هستند.