99پيامبرى بيان بن سمعان تميمى دارند. 1
3. ساقط كردن بعضى از تكاليف شرعى كه صوفيه به آن اعتقاد دارند:
اين موارد، از مصاديق غلو است و ائمه اطهار(عليهم السلام) مبارزه خستگى ناپذيرى با آن داشتند. آنان از مدعيان آن تبرى جسته و آنها را لعنت كردند و ديگران را نيز دعوت به بيزارى از آنان نمودند.
در منابع روايى اهل بيت(عليهم السلام)، احاديث فراوانى در مذمت اهل غلو وجود دارد. ائمه(عليهم السلام) به اين هم بسنده نكردند; بلكه براى وسعت بخشيدن به اين مبارزه، اصول و قواعدى را مطرح كردند كه به كمك آنها بتوان روايات صحيح را از غير صحيح - كه معتقدان به غلو آنها را مىساختند و به پيامبر و ائمه نسبت مىدادند - تشخيص داد. هشام بن حكم از امام صادق(عليه السلام) نقل كرده است كه فرمودند: روايتى را از ما نپذيريد مگر آنكه موافق قرآن و سنت باشد و يا اينكه از روايات گذشته ما شاهدى بر آن بيابيد; زيرا مغيرة بن سعيد ملعون در كتابهاى اصحاب پدرم رواياتى جعل كرد كه پدرم نگفته بود. پس تقواى الهى داشته باشيد و نپذيريد روايتى را كه مخالف با كتاب پروردگارمان و يا سنت پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) باشد و ما آن را نگفته باشيم . 2
در منابع فقه شيعى، از ابتداى شكلگيرى تا زمان حاضر، بر كفر غاليان و مفوضه و نجاست آنان حكم شده است. شيخ مفيد (ره) در كتاب تصحيح الاعتقاد،] 3 شهيد اول و دوم در لمعه و شرح آن، 4 سيد يزدى در عروة الوثقى 5 به كفر آنان تصريح كردهاند و آيت الله حكيم در كتاب مستمسك العروة الوثقى بعد از آنكه اجماع بر آن را نقل كرده، مىنويسد: همچنين است اگر از غلو زياده روى در صفات پيامبران و امامان اراده شود; مانند اينكه اعتقاد به خالقيت و رازقيت