109آنها را معين كرده است .
بنابراين هر وسيلهاى كه شريعت به صورت عام و يا خاص نصى بر آن ندارد نوعى بدعت و گمراهى است.
امام على(عليه السلام) به وسايلى كه موجب تقرب بنده به سوى خداوند مىشود تصريح كرده مىفرمايد: همانا بهترين چيزى كه طلب كنندگان قرب خداى سبحان بدان توسل مىجويند، ايمان به خدا و پيامبر، و جهاد در راه خداست; زيرا آن بلندى اسلام است و كلمه اخلاص، زيرا آن فطرت انسان است، و بر پاداشتن نماز است كه آن دين است، و دادن زكات است كه واجب است، و روزه ماه رمضان كه سپر از عذاب است، و حج خانه خدا و بهجاآوردن عمره كه فقر را بر طرف مىنمايد و گناهان را مىشويد. و پيوند با خويشان كه مال را افزون سازد و سبب تأخير در مرگ است، و صدقه دادن نهانى كه گناه را مىپوشاند، و صدقه دادن آشكار كه مرگ بد را باز دارد، و بهجاآوردن كارهاى نيك است كه از كشتهشدنهاى همراه با خوارى نگه مىدارد. 1
پس توسل به پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) عبادت مستمرى است كه بعد از درگذشت آن حضرت نيز به آن عمل مىشد، و مسلمانان روابودن آن را درك مىكردند و بعداز وفات پيامبر پيوسته آن را انجام مىدادند و برخى از مفسران نيز عدم اختصاص آيه شريفه را به حال حيات پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) پذيرفتهاند.
مشروع بودن توسل نزد علماى شيعه از مسلمات است و بسيارى از علماى اهل سنت نيز به مشروع بودن توسل تصريح كردهاند، از جمله شوكانى مىگويد: به خداوند، به وسيله پيامبران و نيكوكاران توسل مىشود. 2
سمهودى شافعى مىگويد: گاهى توسل به پيامبر به طلبيدن خواسته از آن حضرت است، بدين معنى كه او توانايى دارد كه سبب باشد، و سببيت پيامبر به درخواست و شفاعت او از