195در صفا و مروه نهاده بودند، مسلمانان سعى مى‌كردند تا آن گاه كه پيامبر حج خويش را به جاى آورد و بتان را برداشتند: (إِنَّ الصَّفٰا وَ الْمَرْوَةَ مِنْ شَعٰائِرِ اللّٰهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلاٰ جُنٰاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمٰا وَ مَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً فَإِنَّ اللّٰهَ شٰاكِرٌ عَلِيمٌ) .

زائر خانه خدا در هنگامه سعى صفا و مروه، حال مادر اسماعيل(عليه السلام) را در جان و روح خود مجسّم مى‌كند; چرا كه آن مادر غريب و تنها، در آن بيابان بى آب و علف بى آن كه از رحمت خدا مأيوس شود، هفت بار براى يافتن آب ميان دو كوه سعى كرد و سرانجام مشمول لطف الهى شد و به مقصود خويش رسيد و با جوشش آب از زير پاى اسماعيل(عليه السلام) هر دو از تشنگى رهايى

يافتند و براى هميشه درس مقاومت و وصول به هدف را از يك سو و درس اميدوارى به خداوند متعال در هنگام نااميدى از اسباب مادّى را از سوى ديگر به ما آموختند.

والسّلام