194صفا، يادآور خاطرههاى هاجر، مادر اسماعيل(عليه السلام) است آن گاه كه در طلب آب كاوشگرانه و بى صبرانه سعى مىكرد.
صفا، نمايشگر حالت بيم و اميد و خوف و رجا و آن همه خاطرات روحانى و ملكوتى و سير انفسى است. در آن جا، مُحرِم كو به كو دنبال دوست مىگردد و بىصبرانه و بىتاب و مضطرب در پى قرب است و در حال حيرت سرگشتگى به سعى خود ادامه مىدهد و جزر و مدّ روحى را در كوشش خود براى ادامه راه وصال به نمايش مىگذارد; چرا كه در حديث است كه خداوند متعال هيچ منسكى را به اندازه سعى دوست نمىدارد و اين بدان سبب است كه همه جبّاران و گردنكشان در اين جا خوار مىشوند. 1
در سال هفتم هجرت، آن گاه كه رسول خدا(صلى الله عليه وآله) براى عمرةالقضاء به مكّه آمد، به مشركان فرمود تا بتان را از صفا و مروه بردارند. چون بتان را برداشتند، آن حضرت سعى صفا و مروه را به جاى آورد. پس از طواف، رسول خدا(صلى الله عليه وآله) دوباره بتان را نصب كرد. يكى از اصحاب، كه سعى را انجام نداده بود، شرفياب شد و عرضه داشت:«قريش بار ديگر بتان را نصب كردهاند و من نيز هنوز سعى را انجام ندادهام.» آن گاه اين آيه شريفه نازل گرديد و به دنبال نزول آيه، در حالى كه بتان را