71 «وَ أَحْرِمْ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ يَمْنَعُكَ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَ يَحْجُبُكَ عَنْ طَاعَتِهِ».

«و هر چه تو را از ياد خدا و اطاعت او باز مى‌دارد، بر خود حرام كن.»

سه) دورى از معاصى

سرّ ديگر احرام، دورى از جميع معاصى و حتى مشتبهات است. نفس بايد به هنگام احرام از نفسانيات، مشتهيات و تمام لذات فاصله بگيرد و حتى لذت حلال را، به قدر ضرورت، آن هم نه براى تحصيل لذت، بلكه براى انجام تكليف الهى استفاده كند. ¹امام سجاد عليه السلام در حديث شبلى به اين حقيقت اشاره مى‌فرمايد:

«فَحِينَ أَحْرَمْتَ نَوَيْتَ أَنَّكَ حَرَّمْتَ عَلَى نَفْسِكَ كُلَّ مُحَرَّمٍ حَرَّمَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ قَالَ لاَ»؛ ²

«پرسيد وقتى احرام بستى نيت كردى كه همه محرمات خدا را بر خود حرام سازى؟ گفت: نه.»

انسان در عالم الست عهد و پيمان عبوديت با خدا بسته است. خدا با انسان پيمان محبت، خدا بر پيمانش ثابت است، اما اكثر انسان‌ها عهد خود با خداى خويش شكسته‌اند و اگر به عهد خود بازگردند، باز عهد خود مى‌شكنند. عهدى كه انسان با او بسته است، بندگى، انقياد، توكل و حرمت نگه داشتن اوست. روا نيست انسان عهد الست بشكند و مخالفت او كند. لطيفۀ احرام نفى معصيت و بازگشت به پيمان عالم الست است.

چهار) حرمت كعبه

كعبه حرمت و احترام ويژه‌اى دارد (وجوه حرمت كعبه گذشت)، خداى سبحان به احترام حرمت كعبه محدودۀ آن‌را حرم و انسانهايى كه قصد ورود به آن‌را دارند، مُحرم اعلام كرد پس