322متشابه» خود، بيشتر به آيات اعتقادى پرداخته است و چون محكم و متشابه، امرى است نسبى، بسيارى از آياتى كه براى افراد مبتدى جزو متشابهات‌اند، براى راسخان در علم، از محكمات به‌شمار مى‌آيند. اعتقادات بايد با برهان عقلى و استدلال‌هاى محكم فلسفى و كلامى روشن گردد و هركس در آن دو دانش متبحّر باشد، بسيارى از آيات را جزو محكمات مى‌داند، نه متشابهات.

به هرحال، آياتى كه وهابيان براى اثبات عقيدۀ خود به تجسيم خداوند و تشبيه نمودن او به بندگان به آنها تمسّك جسته‌اند، عبارت‌اند از:

الف. ... يٰا إِبْلِيسُ مٰا مَنَعَكَ أَنْ تَسْجُدَ لِمٰا خَلَقْتُ بِيَدَيَّ ¹

اى ابليس! چه‌چيز تو را از سجده كردن برآنچه من با دو دست خود آفريدم، باز داشت؟

ب. وَ كَلَّمَ اللّٰهُ مُوسىٰ تَكْلِيماً ²

خداوند با موسى سخن گفت.

ج. وَ كَتَبْنٰا لَهُ فِي الْأَلْوٰاحِ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ مَوْعِظَةً ³

در آن الواح، بر او از هرچيزى موعظه‌اش نوشتيم.

د. آيات شريفى كه دلالت بر «استواء»، «وجه»، «قدم»، «آمدن» و ... درباره خداوند مى‌نمايند.

شهرستانى گويد:

احمد بن حنبل گويد: ما به تمام آنچه در قرآن و سنّت آمده است، ايمان داريم و مى‌دانيم خداوند، شبيه مخلوقات نيست. با اين حال، اين آيات و روايات را نيز تأويل و توجيه نمى‌كنيم. ⁴در واقع، اينان بايد يكى از دو محذور را بپذيرند: يا عقل خود را تعطيل كنند و