243اينجا مى‌گويد ملاك و مرز بين توحيد و شرك حضور و غيبت كسى است كه او را مى‌خوانند اگر نبود بلكه در اطاق ديگرى بود كه شما او را نمى‌ديديد در اين صورت صدا كردن او را و كمك خواستن از او شرك مى‌باشد. پس كسى را كه به چشم نمى‌بينيم نبايد صدا كنيم وگرنه شرك مى‌شود!!!. و امّا آيه شريفه وَ إِنْ يَمْسَسْكَ اللّٰهُ بِضُرٍّ فَلاٰ كٰاشِفَ لَهُ إِلاّٰ هُوَ 1 هرگز منافاتى با توسل به اسباب و عوامل طبيعى و غيرطبيعى ندارد، زيرا انسان هرگاه به هر وسيله‌اى نيز تمسك كند در واقع خداوند است كه كشف ضرّ نموده است و سر هر سفره بنشستم خدا رزاق بود.