112 أَلِيمٌ ¹ علامه طباطبايى فرموده: «مراد از شرك در اين آيه شريفه شرك در طاعت است نه شرك در عبادت». ²و امّا روايات اهل بيت عليهم السلام نيز شرك در عبادت را به عنوان بزرگترين گناه كبيره معرفى كرده‌اند. امام باقر عليه السلام فرمود:

«اكبر الكبائر الاشراك بالله ، يقول الله من يشرك بالله فقد حرم الله عليه الجنة ». ³، ⁴ شرك به خداوند بزرگترين گناهان كبيره است زيرا خداوند مى‌فرمايد: هركس شرك به خداوند داشته باشد خداوند بهشت را بر او حرام نموده است. شبيه اين تعبير در روايات بسيارى آمده است. ⁵

شرك عرب جاهلى

آيا چه نوع شركى در عرب جاهلى وجود داشت و قرآن كريم با كدام‌يك از انواع شرك مواجه بوده است؟ و آيات شريفه قرآن بيشتر با كدام قسم از اقسام شرك مبارزه و محاجّه نموده است؟. پاسخ اين سؤال نقشى تعيين كننده در بحث‌هاى آينده اين رساله دارد.

از آيات قرآن استفاده مى‌شود كه بت‌هاى متعددى در ميان اعراب وجود داشته است بنامهاى «لات»، «عزّىٰ» «مناة»، «ودّ»، «سواع»، «يغوث»، «يعوق»، «نسر». ⁶ و در روز فتح مكه 360 بت در اطراف كعبه معظّمه وجود داشته است. ⁷ برخى از نويسندگان گفته‌اند: «از آيه شريفه مٰا نَعْبُدُهُمْ إِلاّٰ لِيُقَرِّبُونٰا إِلَى اللّٰهِ زُلْفىٰ ⁸ استفاده مى‌شود كه