109مثل «امكان فقرى»، «حق خداى متعال»، «متفرع بودن عبادت بر ربوبيت»، «ضرورت رابطه عبادى بين ممكن و واجب»، «شكر منعم» و «قاعده لطف».

شرك

شرك در مقابل توحيد است، براى روشن شدن توحيد و عقيده شيعه در مورد شرك و با توجه به آن‌كه وهابيان معمولاً به مسلمانان اتهام شرك را نسبت مى‌دهند لازم است به تبيين شرك بپردازيم.

ابن‌فارس گويد: «شرك يعنى چيزى مشترك بين دو نفر باشد و هيچ‌كدام استقلال به آن نداشته باشد». ¹ شرك مصدر و به معنى مشاركت شخصى با ديگرى در مال يا هر امر ديگرى است مثلاً كسى خالقيت يا ربوبيت يا عبادت را مشترك بين دو موجود قرار دهد و آنها را اختصاص به يك موجود ندهد. و در اصطلاح شرك يعنى شريك قرار دادن براى خداى متعال در آفريدن يا تدبير يا پرستش است.

شرك از ديدگاه قرآن و حديث

در قرآن كريم تأكيد بسيار زيادى بر نفى و نكوهش «شرك در عبادت» شده است.

گرچه چون شرك مقابل توحيد است پس شرك نيز به اقسام توحيد قابل تقسيم است مثل شرك در ذات، شرك در صفات، شرك در افعال و شرك در عبادت، ولى بيشتر تأكيد قرآن و روايات بر شرك عبادى است زيرا اولاً اگر كسى شرك در عبادت نداشته و در عبادت موحّد باشد قهراً شرك در ذات و صفات نيز نخواهد داشت چو صد آمد نود هم