1) - در اينجا نيز مردم را از پراكندگى بيم مى‌دهد، مبادا دشمن باز از موقعيت استفاده كند

2) - ايجاد وحدت حقيقى و تساوى ميان افراد مسلمان و برهم زدن امتيازات پوچ كه در نظر (محمد) بود به منزلۀ اولين سنگ كاخ سعادت مسلمانان محسوب مى‌شد ولى افسوس كه منفعت پرستان حفظ رياست خود را بر همه چيز مقدم داشتند و براى طبقۀ اشراف برترى‌هاى مخصوصى قائل شدند بيست و سه سال اين روش زشت ادامه داشت. در سال سى و پنج هجرى هنگامى كه على خواست همان مساوات حقيقى را كه در زمان محمد صلى الله عليه و آله بود از نو برقرار سازد و بيت‌المال را برهمه يكسان تقسيم كرد، سروصدا بلند شد و سرمايه‌داران و قدرت مداران مانند طلحه و زبير مخالف شدند. به حدى اين سيرۀ زشت ميان مسلمانان كار عادى محسوب مى‌شد كه در همان جلسه مرد پارسايى مانند سهل‌بن حنيف به اعتراض برخاست و به على عليه السلام گفت: اين مردى كه تو او را با من به يك چشم مى‌نگرى و به من و او يك اندازه بهره مى‌دهى، تا ديشب غلام من بود!