97 چنانچه محرم حيوان وحشى بيابان را بكشد، يا نگه دارد و يا به صيد آن كمك نمايد; يعنى صيّاد را راهنمائى كند ويا راه را بر حيوان مسدود كند، كار حرامى مرتكب شده است.
البتّه مقصود از صيد حيوان وحشى: هر حيوانى است كه به شكل معمولى نمىتوان او را دستگير كرد بلكه بايد با حيلههاى مختلف او را به دام انداخت. و در اين حكم فرقى بين حيوانات وحشى و پرندگان نيست، زيرا بر هر دو اسم حيوان صدق مىكند.
استدلال:
قائلين به حرمت صيد به اين امور استدلال كردهاند.
اوّل : به اجماع فقهاى مذاهب اسلامى بر حرمت صيد حيوان وحشى.
دوّم : به دو آيه از قرآن كريم:
1 «لاٰ تَقْتُلُوا الصَّيْدَ وَ أَنْتُمْ حُرُمٌ .» 95: مائده «هرگاه كه در احرام باشيد شكار مكشيد.»
2 «حُرِّمَ عَلَيْكُمْ صَيْدُ الْبَرِّ مٰا دُمْتُمْ حُرُماً.» 96: مائده «شكار صحرائى، تا هنگامى كه در احرام هستيد، بر شما حرام شده است.»
سوّم : اخبارى كه در كتب روائى آمده است.
و امّا به يك نكته بايد توجه داشت: اين حكم (حرمت صيد) مربوط به حيوان وحشى است. هر چند كه بعد از مدتى او را اهلى كنند، باز در عين حال كشتن چنين حيوانى حرمت دارد و متقابلاً حيوانى كه اهلى بوده اگر بعداً وحشى شد و فرار كرد، كشتن او مانعى ندارد، چون اسم صيد بر او صادق نيست.
جواز صيد دريائى:
تا بدين جا روشن شد كه صيد حيوانات وحشى بيابان حرام است، ولى صيد موجودات دريائى جايز و فديه هم ندارد. و دليل بر اين حكم آيه شريفه است:
«أُحِلَّ لَكُمْ صَيْدُ الْبَحْرِ وَ طَعٰامُهُ مَتٰاعاً لَكُمْ وَ لِلسَّيّٰارَةِ...»
«شكار حيوانات دريائى و خوردن آن، به جهت بهرهمند شدنتان از آن، بر شما و مسافران حلال شده است. مائده: 96 .
مقصود از صيد دريائى يا آبى، حيوانى است كه، زندگى و تخمريزى او در آب است، حتى اگر در جوىها و بركههاى كوچك باشند.
به هر حال جوجه تابع مادر، و تخم هم تابع اصل خود مىباشد; يعنى اگر حيوانى از حيوانات دريائى حلال باشد تخم و جوجه آن هم همين حكم را دارد. و چنانچه حرام باشد جوجه و تخم آن نيز حرام است.