156* قضاوت اين تهمت نيز به عهده خوانندگان. در ميان شيعيان معاصر هيچ تنفرى از عدد ده يافت نمىشود و اگر در گذشته گروهى چنين در ميان غاليان سوريه بودهاند بهتر است مستند ذكر شود و همان گروه آن عصر مورد انتقاد قرار گيرند.
3- خداوند مىفرمايد: اِتَّخَذُوا أَحْبٰارَهُمْ وَ رُهْبٰانَهُمْ أَرْبٰاباً مِنْ دُونِ اللّٰهِ 1 (آنان [يهوديان و مسيحيان]، دانشمندان و راهبان خويش را معبودهايى در برابر خدا قرار دادند).
در ترمذى و غيره حديث صحيحى روايت شده كه عدى بن حاتم گفت: اى رسول خدا آنها كه علماى خود را عبادت نمىكردند، پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم فرمودند:
انهم احلّو لهم الحرام و حرموا عليهم الحلال فاطاعوهم، فكانت تلك عبادتهم اياهم.
يعنى علما حرام را براى آنها حلال مىكردند و حلال را حرام مىنمودند، و مردم اطاعت مىكردند و همين به منزله عبادت كردن علما مىباشد.
يهود و نصارى مردمى كه وجود خارجى داشتند پروردگار مىناميدند و روافض حلال و حرام را به امامى معدوم معلق مىسازند سپس هرچه واسطههاى دروغين امام بگويند مىپذيرند، حتى اگر مخالف قرآن، سنت و اجماع سلف صالح باشد حتى اگر خودشان بر سر دو قول اختلاف نمودند، قولى را صواب و درست مىشمارند كه قائلش ناشناخته باشد، زيرا همان را قول معصوم مىدانند و حلال و حرامى را كه اين معدوم تشريح كرده مىپذيرند، معدومى كه بعضى از خود روافض مىگويند او وجود دارد ولى هيچ كس او را نمىشناسد و هيچ كس نمىتواند چيزى از او نقل كند. 2
* اين سخن ممكن است در برخى از عوام غلاة اسماعيلى و نصيريه در زمانى صادق بوده ولى در شيعه امامى شارع فقط خدا و پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم اند، و قول و نقل ائمه