147
(وَ إِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثٰابَةً لِلنّٰاسِ وَ أَمْناً وَ اتَّخِذُوا مِنْ مَقٰامِ إِبْرٰاهِيمَ مُصَلًّى وَ عَهِدْنٰا إِلىٰ إِبْرٰاهِيمَ وَ إِسْمٰاعِيلَ أَنْ طَهِّرٰا بَيْتِيَ لِلطّٰائِفِينَ وَ الْعٰاكِفِينَ وَ الرُّكَّعِ السُّجُودِ) 1
و (به خاطر بياوريد) هنگامى كه خانه كعبه را محل بازگشت و مركز امن و امان براى مردم قرار داديم و به مردم گفتيم از مقام ابراهيم، عبادتگاهى براى خود انتخاب كنيد و ما از ابراهيم و فرزندش اسماعيل پيمان گرفتيم كه خانه مرا براى طوافكنندگان و مجاوران و ركوعكنندگان و سجدهكنندگان پاك و پاكيزه كنيد.
نماز پشت مقام ابراهيم(ع) نماز با تعهد به ولايت است، نماز پشت سر ابراهيم(ع) است. مقام ابراهيم(ع)، جاى پاى مردى است كه در تاريخ بشريت حماسههاى جاويد آفريد، او كه خانه توحيد بنا كرد و در اين هنگام پاى خود را بر روى اين سنگ تاريخى گذارد، اين ابراهيم(ع) بود كه با قلبى سرشار از ايمان، خدايان دروغين را شكست، بتها را فرو ريخت و با ارادهاى پولادين از آزمونهاى سخت سربلند بيرون آمد. او براى توحيد جان خويش تقديم نمود و به درون كوه آتش فرو رفت؛ آتشى كه به امر خدا سرد و آرام گشت. ابراهيم(ع) در كنار مقام نبوت به درجه رفيع امامت نائل آمد. نماز را بايد پشت سنگى به جا آورد كه جاى پاى توحيد و امامت است، تكه سنگى كه از روزگاران كار و