105 اين همه الله گفتى از عتو

4. زمزمه هستى

غور در بيكرانه آيات آسمانى نشان از حقيقتى ژرف و شگرف دارد. قرآن واقعيت را به گونه‌اى متفاوت معرفى مى‌كند. خداوند درخت را در حال سجده مى‌داند: ( وَ النَّجْمُ وَ الشَّجَرُ يَسْجُدٰانِ ). ¹ تمام عالم هستى يا تمامى پرندگان از نماز و تسبيح خود آگاهند: ( كُلٌّ قَدْ عَلِمَ صَلاٰتَهُ وَ تَسْبِيحَهُ ). ² سنگى كه از بالاى كوه فرو مى‌افتد به دليل خوف و خشيت الهى است: ( وَ إِنَّ مِنْهٰا لَمٰا يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللّٰهِ ). ³ صداى رعدى كه از ابرها به گوش مى‌رسد، حمد و تسبيح است و خوف و خشيت آن‌ها را نشان مى‌دهد: ( وَ يُسَبِّحُ الرَّعْدُ بِحَمْدِهِ