60را همواره حاضر و ناظر كردار خود مىبيند، به آسانى فريب شيطان را نخواهد خورد و همواره جاده سلامت را مىپيمايد. ترس از خدا سبب پرهيز از گناه مىشود و پرهيز از گناه سبب مىشود و انسان در آخرت ترسى از عذاب الهى نداشته باشد. در اين حال، خداوند نيز به او آرامش خاطر عنايت مىفرمايد، به گونهاى كه از زندگى، لذت روحانى مىبرد و همواره سرزنده و با نشاط خواهد بود. حضرت على عليه السلام مىفرمايد:
اَلْخَوْفُ مِنَ اللّٰهَ فِى الدُّنْيٰا يُؤْمِنُ الْخَوفَ فِى الْاٰخِرَةِ مِنْهُ. 1
خداترسى در دنيا سبب ايمن شدن از ترس در آخرت مىشود.
نه تنها خداترسى در آخرت سبب ايمنى است، بلكه بنا بر فرموده آن حضرت كه اهل سنت نقل كردهاند، در دنيا نيز خداترسى چنان شجاعتى به مؤمن مىدهد كه:
مَن خَافَ اللّٰهَ خَافَهُ كُلُّ شَىءٍ. 2
كسى كه خداترس باشد، همه چيز از او در هراسند.
خوف و رجا
مؤمنان واقعى هماره خود را در حالت ترس و اميد مىبينند. اين روحيه در سازندگى آنها آثار تربيتى فراوانى دارد. بىشك، هركسى در زندگى خطاهايى كرده است و هرگز نمىتواند به پرونده اعمال خود، صددرصد مطمئن باشد، بلكه همواره بايد به لطف و رحمت بىپايان پروردگار چشمدوخت و هرگز از رحمت و الطاف بىپايان الهى نااميد نشد. از آن سو هم نبايد با تكيه بر فضل و كرم الهى، در ارتكاب گناه جسور بود. از